خشت

رفتم مشهد

khesht — Sun, 01 Nov 2009 01:01:53 GMT

پیر زن دهاتی بعد از شنیدن صدای هلیکوپتر ذوق زده شد و شروع کرد بالا و پایین پریدن، دست تکون دادن و جیغ کشیدن.

صدای سلام هایی که تو اون شلوغی برای هلیکوپتر می فرستاد همه جای صحن شنیده میشد. بیشتر مردم بعد از حرکات پیر زن برای هلیکوپتر دست تکون دادن و بعضی ها هم جیغ میزدن.

خیلی دوست داشتم من هم براش دست تکون بدم ولی از ترس اینکه آشنایی اونجا باشه فقط به مردم نگاه کردم و لبخند تلخ تمسخر آمیزی روی صورتم نشست.

از حرم که بیرون اومدم فقط به اون پیره زن و هلیکوپتر فکر میکردم؛ چی میشد منم براش دست تکون میدادم؟

آرزو دارم مثل قدیم ها با دیدن هلیکوپتر ذوق کنم جیغ بکشم بهش اشاره کنم و به همه بگم که من زودتر پیداش کردم اما...

اصلا فرق ما با بچه ها همینه بچه ها آرزوهاشون دست یافتنی نیست و هیچ کس نمیتونه به اون آرزو برسه مثل بال داشتن. اما ما آرزویی میکنیم که برای رسیدن بهش نباید کاری انجام بدیم، فقط باید خودمون باشیم، خودمون.

شکر

khesht — Tue, 06 Oct 2009 21:17:18 GMT

الهی ، گاهی ، نگاهی

شُکر

چرندیات

khesht — Thu, 03 Sep 2009 00:10:27 GMT

يکشنبه - 1 شهريور 1388 - مصلي تهران - نمايشگاه بين المللي قرآن کريم

جاتون اينجا اصلا خالي نيست ! بقدري هوا گرمه که داريم شروشر عرق مي ريزيم (آقا) شب خوابيد و صبح بيدار شد تصميم گرفت امسال سال اصلاح الگوي مصرف باشه، اين بندگان (آقا) هم براي گوش دادن به حرف خداشون کولرها رو خاموش کردن و ما رو تو گرما گذاشتن البته دو سه باري که براي شکايت از گرما رفتيم اتاق مدير نمايشگاه چند دقيقه اي از کولر اتاق مدير استفاده کرديم انصافا اونجا جاي همتون خالي بود کولر، يخچال، تلفزيون و هر گونه امکانات ديگه که فکرشو ميکني اونجا بود (شرمنده مشتري اومد)
خوب کجا بوديم؟ آها اتاق مدير
اصلا ولش کن! آخر که کولرها رو روشن نميکنن ما چرا خودمون رو کوچيک کنيم؟
امروز روزنامه ايران توي نمايشگاه پر بود! براي تبليغات مجاني پخش ميکردن به هر نفر دو سه تا رسيد
(تا فردا خدا حافظ ادامش رو فردا مينويسم)

دوشنبه (فردا)- 2 شهريور 1388 - مصلي تهران - نمايشگاه بين المللي قرآن کريم

ديشب سوار يه تاکسي شدم توپ! طرف سن گربه نره رو داشت (حدود 50 سال از خدا بزرگتر) يه نوار گذاشته بود تپل نميدونم کي ميخوند از همين رپ هاي زيرزميني بود يارو از هر سه تا جمله چهارتا جملش مثل هم بود
( پس چرا نمياي خاستگاريم)
ميخاستم بگم درسته پير مردها هم دل دارن ولي صداشو کم کن مردم خوابن (ساعت دوازده و نيم بود) بقدري صدا بلند بود که بقول آخوندا (ماتهت) ماشين بالا پايين ميرفت.

تاریخ رو ولش کن -امروزه دیگه-من تو نمایشگاهم

جاتون خالی الان هلو از جلوم رد شد (وزیر بهداشت) به چشم برادری (البته از نوع قزوینی) هلوییه ها ( غلت کردم فکرشم که میکنم حالم بد میشه)

ادامه دارد؟....!؟!؟

khesht — Thu, 25 Jun 2009 21:59:18 GMT

آشوب گران

khesht — Thu, 25 Jun 2009 21:28:18 GMT

!!

khesht — Thu, 25 Jun 2009 21:18:18 GMT

به نظر شما فرقی میکنه رئیس جمهور احمدی نژاد باشه یا موسوی؟!

فقط موسوی میخواد مردم حریت داشته باشن احمدی نژاد میخواد مردم خریت داشته باشن.

یک نقطه فقط همین فرق زیادی ندارن ولی ملت خس و خاشاک ما فکر میکنن موسوی خیلی بهتره.

پ.ن:مقام معظم فکر نمیکنی تو اون دنیا باید جواب این مردم بی گناهو بدی.

سال نو

khesht — Sat, 28 Mar 2009 20:52:18 GMT

چشمهایم را باز کردم...

آسمان هنوز آبی بود. مثل هر روز

گرد و غبار معلق در هوای اتاق در نوری که از پنجره به داخل اتاق میتابید دیده میشد. مثل هر روز

صدای جیک جیک گنجشکها از توی باغچه شنیده میشد. مثل هر روز

صدای تیک تاک ساعت روی دیوار شنیده میشد. مثل هر روز

تقویم روی دیوار عدد جدیدی را نشان میداد. مثل هر روز 1/1/1388

پ.ن: دو تا عید پشت سر هم با مرگ و میر.

پ.ن: سال بدی بود همش انتظار امید وارم زودتر تموم بشه .

پ.ن: راستی بد شد چون دارم یک سال بزرگتر میشم .

خنده ای اشکالود

khesht — Fri, 23 Jan 2009 02:52:18 GMT

ساعت ۹ که میشد میشستم پای رادیو تا برنامه شب بخیر کوچولو رو گوش بدم؛ قصه ای که میگفت برام مهم نبود، اصلا گوش نمیدادم چی میگه فقط و فقط میخواستم به لالاییش برسه؛ سنم هم اونقدر پایین نبود که با لالایی خوابم ببره ولی معتادش شده بودم یه اعتیاد قشنگ یه اعتیاد پر از خاطره

هنوز که هنوزه وقتی بهش گوش میدم آروم میشم فقط با این فرق که الان توی چشام اشک هم جم میشه؛

میدونم خیلی مسخره است ولی وقتی یاد بچه گیم میفتم اشک تو چشمام جم میشه اصلا یادآوری خاطرات خوب و بد وقتی شیرنه که باهاش اشک بریزی من اشک ریختنش رو بیشتر از خود خاطره دوست دارم شیرینی اون اشک وقتی بیشتر میشه که با خنده اشکهاتو پاک کنی و سعی کنی بقیه خاطراتتو با خنده دنبال کنی، خنده ای اشکالود.

گنجشک لالا، سنجاب لالا
آمد دوباره مهتاب بالا
لالا لالایی لالا لالایی لالا لالایی…
لالا لالایی لالا لالایی لالا لالایی…
گل زود خوابید مثل همیشه
قورباغه ساکت، خوابیده بیشه
لالا لالایی لالا لالایی لالا لالایی…
لالا لالایی لالا لالایی لالا لالایی…
جنگل لا لا لا
برکه لا لا لا
شب بر همه خوش، تا صبح فردا
لالایی لالا لالایی لالا لالایی لالا

لالا لالایی

پ.ن.۱ : اگر دوست داری لالایییی که اشک منو در میاره گوش کنی روی لالاییی بالا کلیک کن

پ.ن.۲ : یادی کنیم از مصطفی رحماندوست شاعر این شعر.

پ.ن.۳ : نمیدونم خوانندش کیه ولی هر کی هست ناز نفسش.

پ.ن.۴ : میدونم غلط املایی زیاد دارم شما ندیده بگیرید(مخصوصاَ سیب).

پ.ن .۵ : چون پ.ن های قبلی مهم بود گفتم یه تأکیدی کرده باشم.

پ.ن.۶ :راستی تولد رضا هم مبارک.

کوتاه تر از داستان4

khesht — Fri, 24 Oct 2008 21:13:18 GMT

دیگه چیزی نمونده بود!

بعد از این همه انتظار وقتی دیدم دوستام یکی یکی دارن میرن خیلی خوشحال شدم؛ چون میدونستم تا چند وقت دیگه نوبت من هم میشه.

بالاخره نوبت من هم رسید و با یک نسیم از جام کنده شدم.

تو آسمون چرخ زدم و چرخ زدم، یواش یواش خیلی آروم به زمین رسیدم و نشستم کنار دوستام.

از این پایین دنیا خیلی قشنگتره، آدمها خیلی ...

خش خش خش...

روز مادر

khesht — Mon, 23 Jun 2008 23:13:18 GMT