معمولاً اول در مورد یک مطلب حرف میزنن بعد مثال میارن من میخوام برعکس عمل کنم یعنی اول مثال میزنم بعد میرم سره اصل موضوع.

تا حالا بچه بودید؟ (از اون سؤال­های تاریخی بود) توهمون دوران که کوچولو بودید یادتونه بعضی وقتها بچه های دیگه اجازه نمی­دادن باهاشون بازی کنید یعنی تو بازی راهتون نمی دادن؟
چی کار میکردید؟
دو حالت داشت، یا به زور خود­تونو وارد بازی میکردید (که در این صورت خیلی کار درست بودید)
 یا نه زانوی غم بغل میگرفتید اگر هم بچه نه نه بودید که زار زار گریه میکردید بعدش هم به مامانتون می گفتید.
حالا که بزرگ شدید کدوم یک از این دو حالت بهتر بود (گریه کردن؟ یا دفاع کردن از حقتون؟)

حالا یه مثال ورزشی
دیدید توی فوتبال وقتی داور به نفع یکی از تیمها میگیره چی میشه؟ (( نه نگو هر هفته برنامه ی نود نشون میده ماشا الله زن و مردم هم فوتبال دوست شدن))
بعضی از تیمها بازی میکنن ولی اینقدر اعتراض میکنن و بازی رو خراب میکنن که داور جو گیر میشه یه کارت قرمز خرجشون میکنه.
بعضی از تیمها هم که در جا تیمشونو میکشن بیرون و میگن سه هیچ به نفع شما ما کم آوردیم.
بعضی از تیمها که یکمی هم حرفه­ی ترن از رو نمیرن و با تمام نیرو بازی میکنن (که معمولاً در این حالت هم حاله داور و هم حاله تیم حریف گرفته میشه)
به نظر شما کدوم یکی از این سه حالت بهتره (خراب کردن بازی و اخراج از زمین؟ یا کم بیاری و تیمتو بکشی بیرون؟ یا نه بازی کنی و حال طرف مقابل رو بگیری؟)

یه مثال دیگه
اگر توی صف نون­وایی شاطر بخواد بدون نوبت به یکی نون بده چیکار میکنید
تماشا میکنی و توی دلت فهش میدی؟(بابا خیلی شیری)
یا نه از حق خودت دفاع میکنی؟

توی زندگی از این مثالها زیاده همین سه تا کافیه حالا بریم سره اصل مطلب

تو این اوضاع  قاراشمیشه  انتخابات همه میدونن که دارن حق مردمی ترین جناح موجود در ایران (اصلاح طلبان) رو میخورن
و همین جور دیمی اکثر کاندیدهای مردی رو رد صلاحیت کردن حالا کاری نداریم چرا این کارو کردن (البته همه میدونن) حرف سره اینه که چیکار باید کرد.

چندتا راه جلو پای این جناح هست.
1- تحریم، یعنی کلاً رأی ندیم .

2-عدم مشارکت کامل، یعنی چون بازیمون نمیدن زانوی غم بغل بگیریم و بشینیم به تماشا کردن.

3-مشارکت در حوزه هایی که امکان رقابت حداقلی در آنها باقی مانده، یعنی بزاریم از آخر صف بیاد جلو و حقمونو بخوره.

4-مشارکت و ارائه فهرست کامل در همه حوزه ها ولو با افراد گمنام ، یعنی با تمام قوا تلاش کنیم تا حقمون و حال اونا رو بگیریم.

5- انصراف همه نامزدهای اصلاح طلب، یعنی چون داور به نفع گرفت میدون رو خالی کنیم و بگیم ما کم آوردیم.

به نظر شما بهترین راه کدومه؟

نظر من
(حق دادنی نیست گرفتنیه) بارها وبارها این جمله رو شنیدید و تقریاً همه قبولش دارید،واقعاً هم درسته آدم باید حقشو از راه درست بگیره. بنظر من نباید نشست و گریه کرد نباید میدون رو خالی کرد نباید ساکت بمونیم و فقط بین خودمون اعتراضها رو مطرح کنیم باید جنگید باید حقمونو بگیریم باید همه جوره تلاش کنیم تا وضع ایران از اینی که هست بدتر نشه.

در آخر از دوستان خوبم  / امید ایران مهر(اوهام)  /  قاسم مرادی (مروت و مدارا) / مهناز(عسل بانو) / امید و آرمین (ما همه خوبیم) / مطهره آخوندی (ارتباطات) / سین (درخت نشین) و حامد صالح آبادی (چرک نوشته ها)دعوت میکنم در این مورد پست بزارن و نظرشون هم  بنویسن.

اینا دعوتم و قبول کردند!

مهناز (عسل بانو ) //// باعنوان ((تو هم آدم این مملکتی!!!))

قاسم مرادی (مروت و مدارا ) //// با عنوان ((چه باید کرد؟))

(مطهره آخوندی) ارتباطات //// با عنوان ((انتخابات و مارپیچ سکوت آیا؟))

اینا هم نوشتن!

(سجاد سالک) مهجاد //// با عنوان ((چه باید کرد))

(امید محدث) حذفیات //// با عنوان ((چه بايد كرد انتخاباتي))

(آرش غفوری) iranpaparazzi //// با عنوان ((جرأت نه گفتن))

(کریم ارغنده پور) نمای آینده //// با عنوان ((مسئله ای به نام رد صلاحیت ها))

(رضا) یکی به نعل یکی به میخ //// با عنوان ((تسليم شونده هيچ گاه برنده نمي شود))

(سید شهاب الدین طباطبایی) دل نوشت //// با عنوان ((ما می مانیم تا حد امکان،نه بیشتر))