جای دو نفر خالی بود دوم دختر خاله اولی هم  هنوز اجازه ندارم .....!!!!!!!!!!!!!

فکر نمی کردم تا این حد کم بیارم 

صبر چقدر سخته?! 

هیچ وقت فکر نمی کردم بعد از تیک ساعت این قدر طول بکشه تا ساعت تاک بگه!!!!!!

پیر زن دهاتی بعد از شنیدن صدای هلیکوپتر ذوق زده شد و شروع کرد بالا و پایین پریدن، دست تکون دادن و جیغ کشیدن.

 صدای سلام هایی که تو اون شلوغی برای هلیکوپتر می فرستاد همه جای صحن شنیده میشد. بیشتر مردم بعد از حرکات پیر زن برای هلیکوپتر دست تکون دادن و بعضی ها هم جیغ میزدن. 

خیلی دوست داشتم من هم براش دست تکون بدم ولی از ترس اینکه آشنایی اونجا باشه فقط به مردم نگاه کردم و لبخند تلخ تمسخر آمیزی روی صورتم نشست.

از حرم که بیرون اومدم فقط به اون پیره زن و هلیکوپتر فکر میکردم؛ چی میشد منم براش دست تکون میدادم؟

آرزو دارم مثل قدیم ها با دیدن هلیکوپتر ذوق کنم جیغ بکشم بهش اشاره کنم و به همه بگم که من زودتر پیداش کردم اما...

اصلا فرق ما با بچه ها همینه بچه ها آرزوهاشون دست یافتنی نیست و هیچ کس نمیتونه به اون آرزو برسه مثل بال داشتن. اما ما آرزویی میکنیم که برای رسیدن بهش نباید کاری انجام بدیم، فقط باید خودمون باشیم، خودمون.

الهی ، گاهی ، نگاهی

شُکر

جاتون اينجا اصلا خالي نيست ! بقدري هوا گرمه که داريم شروشر عرق مي ريزيم (آقا) شب خوابيد و صبح بيدار شد تصميم گرفت امسال سال اصلاح الگوي مصرف باشه، اين بندگان (آقا) هم براي گوش دادن به حرف خداشون کولرها رو خاموش کردن و ما رو تو گرما گذاشتن البته دو سه باري که براي شکايت از گرما رفتيم اتاق مدير نمايشگاه چند دقيقه اي از کولر اتاق مدير استفاده کرديم انصافا اونجا جاي همتون خالي بود کولر، يخچال، تلفزيون و هر گونه امکانات ديگه که فکرشو ميکني اونجا بود (شرمنده مشتري اومد)
خوب کجا بوديم؟ آها اتاق مدير
اصلا ولش کن! آخر که کولرها رو روشن نميکنن ما چرا خودمون رو کوچيک کنيم؟
امروز روزنامه ايران توي نمايشگاه پر بود! براي تبليغات مجاني پخش ميکردن به هر نفر دو سه تا رسيد
(تا فردا خدا حافظ ادامش رو فردا مينويسم)

دوشنبه (فردا)- 2 شهريور 1388 - مصلي تهران - نمايشگاه بين المللي قرآن کريم

ديشب سوار يه تاکسي شدم توپ! طرف سن گربه نره رو داشت (حدود 50 سال از خدا بزرگتر) يه نوار گذاشته بود تپل نميدونم کي ميخوند از همين رپ هاي زيرزميني بود يارو از هر سه تا جمله چهارتا جملش مثل هم بود
( پس چرا نمياي خاستگاريم)
ميخاستم بگم درسته پير مردها هم دل دارن ولي صداشو کم کن مردم خوابن (ساعت دوازده و نيم بود) بقدري صدا بلند بود که بقول آخوندا (ماتهت) ماشين بالا پايين ميرفت.

تاریخ رو ولش کن -امروزه دیگه-من تو نمایشگاهم

جاتون خالی الان هلو از جلوم رد شد (وزیر بهداشت) به چشم برادری (البته از نوع قزوینی) هلوییه ها ( غلت کردم فکرشم که میکنم حالم بد میشه)

ادامه دارد؟....!؟!؟

فقط موسوی میخواد مردم حریت داشته باشن احمدی نژاد میخواد مردم خریت داشته باشن.

یک نقطه فقط همین فرق زیادی ندارن ولی ملت خس و خاشاک ما فکر میکنن موسوی خیلی بهتره.

پ.ن:مقام معظم فکر نمیکنی تو اون دنیا باید جواب این مردم بی گناهو بدی.

آسمان هنوز آبی بود. مثل هر روز

گرد و غبار معلق در هوای اتاق در نوری که از پنجره به داخل اتاق میتابید دیده میشد. مثل هر روز

صدای جیک جیک گنجشکها از توی باغچه شنیده میشد. مثل هر روز

صدای تیک تاک ساعت روی دیوار شنیده میشد. مثل هر روز

تقویم روی دیوار عدد جدیدی را نشان میداد. مثل هر روز 1/1/1388

پ.ن: دو تا عید پشت سر هم با مرگ و میر.

پ.ن: سال بدی بود همش انتظار امید وارم زودتر تموم بشه .

پ.ن: راستی بد شد چون دارم یک سال بزرگتر میشم .

 هنوز که هنوزه وقتی بهش گوش میدم آروم میشم فقط با این فرق که الان توی چشام اشک هم جم میشه؛

 میدونم خیلی مسخره است ولی وقتی یاد بچه گیم میفتم اشک تو چشمام جم میشه اصلا  یادآوری خاطرات خوب و بد وقتی شیرنه که باهاش اشک بریزی من اشک ریختنش رو بیشتر از خود خاطره دوست دارم شیرینی اون اشک وقتی بیشتر میشه که با خنده اشکهاتو پاک کنی و سعی کنی بقیه خاطراتتو با خنده دنبال کنی، خنده ای اشکالود.

گنجشک لالا، سنجاب لالا
آمد دوباره مهتاب بالا
لالا لالایی لالا لالایی لالا لالایی…
لالا لالایی لالا لالایی لالا لالایی…
گل زود خوابید مثل همیشه
قورباغه ساکت، خوابیده بیشه
لالا لالایی لالا لالایی لالا لالایی…
لالا لالایی لالا لالایی لالا لالایی…
جنگل لا لا لا
برکه لا لا لا
شب بر همه خوش، تا صبح فردا
لالایی لالا لالایی لالا لالایی لالا

لالا لالایی

پ.ن.۱ : اگر دوست داری لالایییی که اشک منو در میاره گوش کنی روی لالاییی بالا کلیک کن 

پ.ن.۲ : یادی کنیم از مصطفی رحماندوست شاعر این شعر.

پ.ن.۳ : نمیدونم خوانندش کیه ولی هر کی هست ناز نفسش.

پ.ن.۴ : میدونم غلط املایی زیاد دارم شما ندیده بگیرید(مخصوصاَ سیب).

پ.ن .۵ : چون پ.ن های قبلی مهم بود گفتم یه تأکیدی کرده باشم.

پ.ن.۶ :راستی تولد رضا هم مبارک.

بعد از این همه انتظار وقتی دیدم دوستام یکی یکی دارن میرن خیلی خوشحال شدم؛ چون میدونستم تا چند وقت دیگه نوبت من هم میشه.

بالاخره نوبت من هم رسید و با یک نسیم از جام کنده شدم.

تو آسمون چرخ زدم و چرخ زدم، یواش یواش خیلی آروم به زمین رسیدم و نشستم کنار دوستام.

از این پایین دنیا خیلی قشنگتره، آدمها خیلی ...

خش   خش   خش...

میدان ولیعصر روبروی سینما قدس

(خانومی چادری که اگر با همون ریخت و قیافه تو یه ماشین مدل بالا می دیدمش تعجب نمی­کردم)

-آقا ببخشید! یه لحظه

بله!؟

-اگر امکان داره یه کمکی بکنید

!!!!!!!!!خدا بده!!!!!!!!!

(با تعجب به راه افتادم وسط بلوار کشاورز که رسیدم یه دختر پنج شش ساله درحالی راه میرفتم کنارم می­دوید)

-آقا یه آدامس بخر یدونه، تروخدا

(شاید واقعا نشنیدم، چون حتی نگاهش نکردم و از بلوار گذشتم و رفتم به سمت ایستگاه اتوبوس)

اتوبوس جلو ایستگاه ایستاد

داشتم سوار میشدم که یکی از تو ایستگاه داد زد:

-آقا پولیه؟

راننده: آره

همه برگشتن تو ایستگاه!

(شاید فقط من میخواستم برم انقلاب!) 

گوشه­ میدان انقلاب یه دختر جون نشسته بود و جوراب می فروخت، دیدم داره کتاب می­خونه (وصیت نامه امام خمینی(ره)) کتابی که فکر کنم فقط تو دانشگاه ها تدریس میشه خیلی دلم میخواست ازش جوراب بخرم اما آخر برج بود و جیبم.....

رفتم طرف روزنامه فروشی و شروع کردم به خوندن تیتره روزنامه­ ها

یکی از روزنامه­ ها نوشته بود

احمدی ­نژاد: عمل کرد اقتصادی دولت نهم قابل قبول بوده است.

دارم دیوانه میشم

  به جایی رسیدم که امروز که شب آخر تبلیغاته انتخاباتیه بچه های ستاد رو پیچوندم و اودم خونه ( رضا جان ببخشید که خالی بستم )

زده به سرم مثل این فیلمهای دره پیتی گفتم چند وقتی برم یه جایی گم و گور بشم ( رفتم، میخواستم یک سال بمونم ولی دو روز بیشتر طاقت نیاوردم )

تو دانشگاه استادها تا منو می بینن میگن: حمید چته؟ چی شده؟ 

به همه شون گفتم: هیچ چی ( اما با اون لحنی که من میگم....)

ادامه دارد...